De danslessen en het eerste vriendje.

Mijn tweelingvriendinnen Ellen en Hélène gingen op dansles,ik wilde er ook graag heen.
Zo was dat toen, het hoorde deels bij je opvoeding. Maar daar dacht mijn moeder  anders over: “woar is det nou veur neudig, det em w’j toch ook niet eleerd, det gekke gespring”
Ze zou nu nog eens de ogen moeten opslaan en zien hoe er tegenwoordig gedanst wordt,dat is pas echt springen te noemen. Allerlei acrobatische toeren die er verricht worden op de dance festivals, door allerlei  pep pillen te slikken kunnen ze het de hele nacht volhouden.
Het was, vergeleken met nu, in  vroegere tijden een tamme boel te noemen.
Maar goed,er was toch een klein meningsverschil tussen mijn ouders. Mijn vader leek het wel wat,hij was wat vooruitstrevender dan mijn moeder. Aangezien hij toch enig overwicht gehad schijnt te hebben……ik mocht erheen.
Hoe de dansschool heette ben ik vergeten,maar het was de enige in Kampen en de school was in de buurt van de Nieuwe Markt,naast de brandweerkazerne meen ik.
.
Na de nodige voorbereidingen togen we erheen met ons drietjes.
Aan de ene zijde van de zaal moesten de jongens gaan zitten er tegenover de meisjes.
Op een hoffelijke manier moesten de jongens de meisjes ten dans vragen. Voor de meisjes was het afwachten,een bedenkelijke en een nogal genante vertoning, want de minder gewilde meisjes (de muurbloempjes) die overbleven werden, met tegenzin en aangespoord door de leraar, ten dans gevraagd. Omdat het aantal deelnemers gelijk opging in man/vrouw kon dat niet anders, je moest wel kiezen anders was er niets te dansen.
Ik prees mezelf gelukkig toen, dat ik bij de snel gevraagden hoorde en beklaagde de minder fortuinlijke meisjes.
Aan het einde mochten de meisjes  kiezen en zo kwamen zij dan ook aan hun trekken en kaapten de gewilde jongens voor onze neus weg. Die kans lieten ze zich niet ontnemen en gelijk hadden ze.

Wat leerden we? Te beginnen met de foxtrot,meen ik. De engelse wals, de wals, de tango en dan was er ook de jive. Die laatste sprak ons nog het meeste aan, het was ook de nieuwste dans(voor Kamperse begrippen) en de muziek  begon ietsje  op rock en roll (het nummer heette Sail along silvery moon, geloof ik) te lijken.,maar het  was wel wat tammer.

Met  ruim aangerimpelde rokken en met flatjes aan de voeten zo deden we onze eerste  danspassen. Zo ook de wals dus :  van je -1,2,3  en -1,2,3, enz.,enz., tot ik  na afloop van  een  wals er echt bij neerviel na een aantal rondjes. Regelrecht dolgedraaid,opkrabbelen om dan nog een keer om te vallen  van  duizeligheid. De dansleraar, geschrokken wellicht, ging mijn verbouwereerde danspartner stevig de les lezen ” je moet het meisje even na de dans blijven   vasthouden”. Dat had hij dan wel even van te voren kunnen zeggen.
Ik geneerde me behoorlijk,de wals is nooit mijn favoriete dans geworden.

Maar voor mijn eerste vriendje bleek dit ongelukkige voorval niet mee te hebben gespeeld. Ik werd gevraagd om mee te gaan naar de film ,op zich al een hele gebeurtenis: –  de FILM- en dan nog wel met een jongen van de dansles en nog wel één die niet bij je op school zat en 2 jaar ouder was. Een leuke blonde jongen,modern gekleed, ik was perplex! Niks thuis zeggen (naar de film gaan was op zich  al bedenkelijk),laat staan met een jongen!
De 16jarige jongen kwam van gereformeerde huize en heette Dries (kon ie allemaal  ook niks aan doen), hij ging naar de schildersschool (ik dacht de artistieke kant,bleek later gewoon de huisschilder opleiding), zijn vader had een Mercedes (mijn vader dat zielige lelijke eendje), hij woonde aan de Burgwal en wij aan de Noordweg. Gelukkig had mijn vader net die gemotoriseerde bakfiets afgeschaft,anders had ik me helemaal rot geschaamd!
Ik was beretrots op Dries, maar ook vreselijk verlegen en een totaal groentje.
Uiterlijk was er niets mis met mij, maar van enige  conversatie tussen ons was geen sprake. Dat lag niet aan Dries, die kletste wel maar  ik was  zo abnormaal  bleu en deed er het zwijgen toe.

Maar goed, van de film heb ik niets gezien. We zaten boven in het Citytheater in Kampen en daar waren vnl. zoenende stelletjes,zo spannend ( er ging een wereld open) en  Dries wist al wel hoe het moest. Wat was ik verliefd………..
De “verkering”heeft ongeveer een half jaar geduurd,toen moest Dries het niet meer hebben zien zitten, zoveel zwijgzaamheid van mijn kant. Hij kwam niet opdagen op een afspraakje. Ik was helemaal van slag en kon er met niemand over praten,wat een ellendig gevoel.
Nog één keer leek het goed te komen,hij had zijn jongere broertje op mij laten wachten(ik fietste altijd langs hun huis als ik naar de ULO ging) en die zei dat  Dries mij die avond wilde ontmoeten. Het geluk leek me weer toe te lachen, maar het hield niet lang stand. De lafaard heeft nooit echt gezegd wat er mis was,maar achteraf had ik zelf de conclusie wel getrokken.
Het is uitgegaan als een nachtkaars……

Ongeveer een jaar na deze trieste aangelegenheid,heb ik zelf het heft in eigen handen genomen. Er kwam een nieuwe jongen in een hogere klas op school en ik begon hem op te vallen (door eigen toedoen moet je maar rekenen). Mijn lesje had ik wel geleerd en de grootste verlegenheid was overwonnen..
Dat hij uiterlijk  leek op Dries was geen toeval, alleen deze heette Piet (kon ie ook niks aan doen)

Bea Leurink
April 2009

12 Reacties

  1. Van mijn vader mocht ik ook niet naar dansles. Jij wilde doorleren, maak dat eerst maar eens af Halverwege mijn opleiding overleed mijn vader Willem.
    Toen gingen we bij vriendinnen thuis dansen Ik weet nog dat een knul met rood haar me ophaalde van huis
    Onze Willie noemde hem een roestige spijker.Was best leuk Als ik dan s,avonds laat thuiskwam wilde ik alles in geuren en kleuren aan mijn moeder vertellen Toen ik later zelf uitgaande kinderen had begreep ik waarom mijn moeder datar niet zo enthousiast over kon zijn Jij stapt als kind in je bed in slaap en ma ligt nog uren wakker omdat ze over haar slaap heen is
    Nog weer later ging ik met en stel vriendinnen op de fiets naar Nijverdal. we vielen darr midden in een feestweek Er was eem danstent en elke avond gingen we daar naar toe Daar speelden de Zwollenaars Toen we brvriend raakten met hun kwamen ze ook in en in de buurt van Bolsward spelen Mijn (helaas vorige week plotseling zomaar in haar slaap overleden vriendin) en ik hadden de brutaliteit om bij die band te gaan zingen Wat een flair heb je eigenlijk als je jong bent he? We speelden ook amateur toneel in en om Bolsward en voelden ons halve profs Wat was het leven toch leuk toen we jong waren Nu geniet ik trouwens nog hoor, maar dan weer van andere dingen Ik stop weer groetjes Geesje

  2. Van dan Berg, Bea, dansschool van den Berg, bestaat nu nog,heet danscentrum van den berg, aan de buitenhaven nu. Ik herinner mij vd. Berg nog wel, een klein menneke en de muziek van Victor Sylverster verder precies zo je beschreef, een kale zaal met aan 2 kanten een rij stoelen, nog net geen kale banken, maar alles zonder enige sfeer. Toen hij ons daar de veleta ging leren ben ik afgehaakt en ben met een vriend in Zwolle op dansles gegaan, wat een veradening. Iedere maand een avond echt bal, met een live dixiland band. Van die vriendjes herinner ik mij niks, en die verlegenheid ook niet, je wist thuis anders goed van je af te bijten. Die 2 vriendinnen kan ik me nog wel herinneren, heb nog les van hun vader gehad Dick Prins, een van de eerste gekleurde mensen in Kampen, was een prima en aardige onderwijzer. Speelde in de “Ghesellen van den Speele” amateurtoneel. Hij speelde daar vaak de rol van de lolbroek, daar was hij voor geknipt. Was ook altijd bal na.
    Als ik eraan terug denk, arm maar een rijke tijd.

  3. Wim, idd,dansschool van den Berg,nu weet ik het ook weer.
    Ik herinner me ook dat ik door jouw toedoen een film met mijn grote idool destijds -James Dean- door de neus is geboord.
    Je zei tegen onze ouders dat die film niet geschikt was voor jeugdigen.Ellen en Hélène gingen wel,maar ik mocht dus niet.
    Ik zal het je niet meer kwalijk nemen(is verjaard),maar destijds was ik goed pissig op die betweter van een grote broer.

  4. Kan me er niets meer van herinneren, maar dat het zo’n teleurstelling was is me toen blijkbaar ontgaan. Na decennia nog een welgemeend sorry daarvoor. Ik heb toen blijkbaar gedacht dat ik het ontschuldige zieltje van mijn kleine zusje moest beschermen, iets anders kan ik er niet bij bedenken.
    gr wim

  5. Bea,
    Nu lees ik dat de tweeling Prins vriendinnen van je waren. Dat is sterk.
    Toen ik veertien was, denk ik, vatte ik samen met mijn vriendje Timmiee Boele een soort genegenheid op voor die twee. Verliefd waren we niet, maar het was wel in die richting en wij hadden er niet eens een woord voor, wisten helemaal niet wat het was. Spannend was het.
    Dus lagen we een zomer de hele middag op Seveningen naar ze te kijken, op ongeveer 15 meter afstand, dichterbij durfden we niet te gaan liggen. En als ze al eens naar ons keken, haast nooit dus, dan keken we snel een andere kant op. ’s Winters stonden we wel eens in een gangetje achter hun huis door een spleet in de schutting te kijken in de hoop een glimp van ze op te vangen. Het schoot niet op. Ze waren iets jonger dan wij, maar op die leeftijd zijn meisjes toch volwassener. We durfden ze absoluut niet aan te spreken, we wisten het zeker dat we kansloos waren.
    Ineens en zomaar begon het, en zo eindigde het ook. We hebben nooit een woord met ze gewisseld. Ik kan er nu om grinniken. Hoe is het met die twee gegaan? Kun je me daar iets over vertellen?
    willem (van Anna en Louw)

  6. Tjonge jonge,zomaar nog eens een reactie.
    Ut mag in de krante. De hoop op een levend Leurink weblog heb ik eigenlijk al geheel opgegeven,velen begonnen enthousiast en nu komt er niets meer.

    Maar ,jij wil weten hoe het de tweelingen is vergaan?
    Beide zijn vroeg uit huis gegaan,voor die tijd best vooruitstrevend,in Amsterdam op kamers(afzonderlijk).
    H.heeft daar lang in de Universiteitsbibliotheek gewerkt,E. in de verpleging. H is nu weduwe,2 kinderen.E. is altijd alleen gebleven.
    H.heeft in Hoofddorp gewerkt in de bibliotheek en later bij het gemeentearchief.
    Ze wonen nu in Hoofddorp,maar enkele huizen van elkaar af in dezelfde straat. Doen vaak verre reizen samen met een voorkeur voor Azie.

    Het waren vrolijke meiden en lachebekken.
    Trouwens,dat Seveningen…..ik lag er ook naast hoor!
    Wij vonden jullie destijds juist heel werelds,niks van verlegenheid gemerkt.
    Met gevaar op verdrinkingsdood gingen jullie duiken in een deels gezonken botter,voor de sluis bij het Ganzendiep.
    Aan de ene kant erin om dan toch nog aan de andere kant weer boven te komen. Dat vonden we gedrietjes echt eng,maar dat zal wel het macho gedrag uit die tijd zijn geweest.
    Weet ie genog nou?

    Wil jij niet eens proberen wat nieuw leven in dit forum te brengen als halve Leurink?Het is toch om ons t.o.v oom Steven om je dood te schamen,
    groet, Bea Leurink (van Enk en Dé)

  7. Beste Bea,
    Bedankt voor je reactie. Informatief. Maar je schrijft ook dit: “Trouwens,dat Seveningen…..ik lag er ook naast hoor!” Dat lijkt me stug, diezelfde zomer? Ik had je echt wel herkend, zeg. Zoveel nichtjes van ongeveer m’n leeftijd had ik niet.
    En: “Wij vonden jullie destijds juist heel werelds,niks van verlegenheid gemerkt. Met gevaar op verdrinkingsdood gingen jullie duiken in een deels gezonken botter,voor de sluis bij het Ganzendiep.”
    Misschien heb je een paar andere knullen op het oog. Hoe kun je ons werelds vinden als we nooit een woord wisselden? Die gezonken botter kan ik me ook al niet herinneren. (Maar dat is misschien te verklaren met jenever van veel later). Ik houd het erop dat we zo verlegen waren dat jullie ons waarschijnlijk niet eens hebben gezien, maar jongens die dus recht achter ons moeten hebben gezeten.
    In ieder geval is het goed te lezen dat ze niet in de goot zijn beland, wat we, Tim en ik, natuurlijk ook niet verwachtten. Doe ze maar de meer dan hartelijke groeten als je ze nog eens ziet. En nu maar hopen dat ik Tim nog eens tegen het lijf loop. Misschien istie wel dood.
    Ja, de Leurinksite is vrees ik te klein om levensvatbaar te zijn. Helaas, want we hebben allemaal een zwak plekje voor de oude generatie die meer dan bewonderenswaardig was. Ik zou niet weten hoe ik er nieuw leven in kan blazen. Op recepten zit ook niemand echt te wachten en veel over Kampen is te vinden in de Kamper Almanak die ik heel informatief vind.
    Maar goed Bea, ik zal wat meer mijn best doen en wie weet kan ik zo mijn steentje bijdragen.
    Groet
    Wim (van Anna en Louw -eigenlijk Lau, maar hierover woedt een vete).

    • Nou Wim Smit,het is echt waar.
      Niks andere jongens die rechtsachter zaten, jij en Tim waren de durfallen.

      Is het een idee om van onze belevenissen/ervaringen,met Seveningen ( of het zwembad Kampen erbij), een verhaal te maken. JIj het jouwe ,ik het mijne.
      Zelf heb ik altijd inspiratie genoeg.

      En……. al kijkt niemand meer op de blog,dan hebben we in ieder geval zelf nog weer eens onze jeugd doorlopen.Ik vind het leuk om te doen,maar als ik steeds degene ben die aan het verhalen is, dan geef ik de brui eraan.
      Hoop op een positieve reactie van oe kante,
      groet Bea

  8. Beste bee’
    nee, je voorstel is tot mislukken gedoemd, denk ik.
    Je kunt met 1 of 2 mensen geen site in leven houden.
    Ik heb goede herinneringen aan Kampen dat ik , net 19, verliet. Ik heb de beste herinneringen aan de Leurinks, onze ouders, ze waren en zijn me lief en een voorbeeld. Voor anderen is dat alleen interessant als je met de bijbehorende verhalen komt. Die dan toch over de Leurinks moeten gaan met een ruime kring eromheen. Wat kan ik bijvoorbeeld dan nog meer over Seveningen vertellen dan de vrolijkstemmende onbenulligheid van jongetjes die de kluts kwijtraakten toen ze 2 knappe meisjes zagen?
    Ik vind dat er al heel wat boven water is gekomen dankzij deze site, en daarvoor bedank ik de webmaster Wim.
    Zulke leuke verhalen, met de nestwarmte van toen, vind je nergens anders.
    Ik zal dus als halve Leurink niet meer doen dan ik al deed: de site volgen en er zo nu en dan eens een reactie op plaatsen.
    Met groet
    Willem Smit

  9. Wim Smit, je hebt gelijk, de nestwarmte van toen is nooit meer terug te halen.
    Zullen we dan nu maar afscheid nemen, van een site die niets meer voorstelt?
    Zelf had ik best nog veel naar boven kunnen halen, maar voor wie en waarvoor doe ik dat dan? Egotripperij verafschuw ik !

    Maar er is zoveel te vertellen,en..jij had zulke bijzondere ouders!
    Maar laat maar, het is over en uit….
    het voelt nu als een afscheidsgroet:
    Bea Leurink

    PS., Steven, ik zal nog wel eens poolshoogte nemen.
    Je hebt je best gedaan voor een prachtige opa.Het initiatief was er , en oprecht.

    • Nu schiet ik toch wel zo in de lach, Mama, en je weet wel waarom. Heb weer eea gelezen en heb me weer rot gelachen (jij niet, weet ik).

      Gelukkig verafschuw jij egotripperij en daarom hou ik ook zoveel van je.

      Je bent nu in je chalet en jacuzzi aan het vakantie vieren, heerlijk aan het eten (jammer Hans kan geen grunmoes maken, maar wel lekker saté ), af en toe wat biken, etc.

      Weet wel dat oom Steven trots op je is, je had toch een band met die man!

      Ilseke

  10. Ik dacht, laat ik nog eens kijken hier.
    En….3 Maanden helemaal niets binnengekomen.Geen stukje en geen enkele reactie.Had mezelf de teleurstelling kunnen besparen door gewoon niet meer te kijken,maar ik kon het even niet laten om toch een reactie te plaatsen.
    Hoop doet leven nietwaar?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: