De kneupies van An

De kneupies van An.

Postuum voor Willem-de Oudste- Leurink

De titel was er al enige maanden.

Bedacht, door wijlen onze oudste neef ,Willem-de Oudste-Leurink, zo staat hij in mijn adressenlijst.  Toen er door dit weblog tussen hem en mij  mailcontact ontstond, vernam hij dat ik altijd nog de mooie knoopjes bezat van een vest, dat ooit door Annie van Wim ( zo kenden we haar) aan mij,als jong meisje, gegeven was.

Ik heb toen nog een foto van de knoopjes gemaakt en aan hen gemaild, zodat An en hij  met eigen ogen konden zien dat het een speciale herinnering voor mij was, die ik altijd goed heb bewaard.

Wim vond het schitterend mailde hij en An (nie was eraf) ook.

Ik moest er een verhaal voor de weblog van maken, hij zag het al voor zich:

” De kneupies van An”, zo moest het heten.

Ik heb steeds wel in het achterhoofd gehouden,maar ik kon er toen niet echt een  verhaal van maken. Naar mijn idee had ik te weinig schrijfmateriaal over de knoopjes.

Nu moet ik bekennen, nu Wim van Annie er niet meer is,dat ik het best wel had kunnen doen. Maar de prioriteit lag ergens  anders toen. Daarom wil ik dit verhaal, nu dan toch nog , postuum aan Wim opdragen.

Ook realiseer ik me dat  na het overlijden van Wim , het verhaal in een ander daglicht is komen te staan. Jammer genoeg kan ik Wim er niet meer mee blij maken.

Hier komt het:

Wim en Annie kwamen een zekere tijd,ongeveer een jaar voordat mijn vader voor zichzelf begon met de winkel in Brunnepe, regelmatig bij ons thuis op Zuid, (zie het stukje “vingerafdrukken” op de blog van Wim, dat dateert uit die tijd).

Het was een mooi en aantrekkelijk stel, op de een of andere manier viel mij dat op. Annie altijd bijzonder gekleed, dat was ik niet gewend, mijn moeder was  altijd de – eenvoud zelve – Annie  zag er anders uit. Chiquer, dat is het woord! Natuurlijk waren ze ook aanmerkelijk jonger dan mijn ouders. Ze waren, denk ik, midden twintig. Mijn ouders-begin veertigers.

Zelf was ik een opgroeiend meisje van 10 jaar en dan let je erg op nieuwe en onbekende dingen.

Ook ving ik wel eens iets van gesprekken op, die gingen soms over een  familie aan de Spoorkade,waar Annie werkte. Een nogal gegoede zakenfamilie in dranken, daar hoorde ik wel eens vreemde verhalen over, die ik toen nog niet snapte. Oh, heerlijke onschuld.

In ieder geval, voor mij hing er altijd een beetje spanning in de lucht als ze binnenkwamen, ik speelde zogenaamd verder…….maar meer als luistervinkje.

Wat was ik gelukkig toen Annie mij eens een vest van haar  gaf. Dat het te groot was, deerde me niet. Het was zoiets als kleine meisjes die graag op de schoenen met hakken lopen van hun moeder. Nog maar een kleine stap, en…. op naar de lokkende volwassenheid.

Een soort Tiroler vest was het, zwart met rode en groene randen om de diep uitgesneden hals,dat je met koordjes dichter aan kon trekken. Of het echt uit Tirol kwam dat weet ik niet,misschien kreeg Annie ook wel eens wat van die familie aan de Spoorkade. Het vest was al behoorlijk afgedragen, maar ook dat kon me niet schelen. Bovendien wist mijn moeder daar altijd wel goed raad mee; de stopmande dur bi’j  en stoppn maar.

Zo hadden de mouwen na enige verstelbeurten op de ellebogen een harde laag stof. Gestopte mouwen of niet, het maakte mij niet uit,prachtig was het, iets aparts!

Waarom het is nooit bij mijn moeder is opgekomen om er een leren lap op te zetten dat is me niet duidelijk, misschien was dat te duur of te nieuwerwets. Het was toch al gauw te nieuwerwets voor mijn moeder,dat moet de familie nu wel weten als ze de Leurink weblog lezen. Bovendien was haar zuinigheid algemeen bekend in de familie.

Maar dat doet er nu niet toe, het vest werd tot vervelends toe gedragen,volgens mijn moeder.

Na enige jaren als een ( bijna)  Tirolermeisje door het leven te zijn gegaan, met het vest van An; zo omstreeks mijn 13e jaar hield de liefde op en ging ik andere eisen stellen. Het werden wijde slobbertruien en strakke spijkerbroeken. Het versleten Tiroler vest mocht weg van mijn moeder,dus dan was het echt wel versleten, anders ging het nog wel  in de mottenballen. Maar…….de kneupies werden eraf geknipt en  gingen in de kneupiesdeuze.

kneupies-001

Jaren later komt  de kneupiesdeuze bij mij terug. Achter bijna alle  knopen schuilt wel een herinnering en  weet ik nog  waar ze aan vast gezeten hebben.

Maar de metalen Tirolerknoopjes zijn nog steeds een klasse apart. Volgens mij zijn ze  van echt koper, ze zijn  bol en  mooi bewerkt.

Ik heb er nooit afstand van kunnen doen.

Als ik soms de kneupiesdeuze eens leeggooi, zijn de eerste knoopjes die mij opvallen :

“ De kneupies van An “ .

Bea Leurink

Nov. 2008

3 Reacties

  1. Dank je wel Steven,het staat er nu op gelukkig.
    ’t Is mien een pak van ’t arte!
    gr. Bea

  2. Mooi verhaal Bea. Ik kan me nog goed herinneren dat Wim en Annie vaak bij ons op visite kwamen in hun verkeringtijd.
    Ook daarvoor al kwam Wim van Gait als regelmatig bij ons. Ik was wat jaren jonger, maar we voetbalden regelmatig en zo.
    Maar toen hij met Annie verkering kreeg was het gebeurd met de voetballerij. Dan zaten ze oa. over politiek enz. te bomen en dacht ik “wat ben jij een oude zak geworden”. Als puber denk je dat dan. Annie werkte bij “dikke Siebrand”en kon daar mooie verhalen over vertellen. Wat mij altijd is bijgebleven is het volgende. Die Siebrand ging wel eens een paar weken op dieet bij een professor en kwam dan uitgehongerd terug, dan was het “Annie bak mien ies even 8 spiegeleiers”. Kan me ook nog herinneren dat Annie bij ons boven in de gangkast veel van haar spullen had opgeslagen. Dat zijn zo een paar dingen die ik mij voor de geest kan halen.
    Dat vest kan ik me echter niet meer herinneren.

  3. Grappig dat mien breur weer andere eriningen ef!
    Ik wilde niet die naam dikke Sie….. gebruiken,hoewel ik die man wel zo werd genoemd in heel Kampen geloof ik.
    gr. Bea

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: