Muizenval

 

Moeder schreeuwt: ‘Hellup’, met nog wat uitroepen erachteraan maar die versta ik niet. Ik ren geschrokken de trap op. Moeder staat in de slaapkamer, ze drukt met haar volle gewicht tegen de kastdeur. Dat gewicht is bepaald niet aan de krappe kant. Als het niet zo onaardig zou klinken zou je zeggen dat ze nogal dik is.

‘Een moes’, zegt ze, ‘in de kaste’ en ze wijst met haar vrije hand wat overbodig in de richting van de kast. Haar gezicht drukt afgrijzen uit. Ik weet haar van de deur los te weken, open die en zie de moes. Het lijkje van het beest.

‘Hij is hartstikke dood’, zeg ik. Moeder gelooft het maar half. Ze kijkt vanaf een voorzichtige afstand, de rokken opgetild – het lijkje mocht er eens onder kruipen – onder mijn arme door. De kop van het arme dier is tussen de deur en de sponning van de kast geplet. Het beest heeft niet geleden.

Ik pak hem bij zijn staart en breng hem in een stukje papier naar de drekbak (de vuilnisbak). Moeder komt achter me aan om een Vimbusse en een lappe te pakken. Ze gaat de sporen van haar brute geweld wegwassen. Geen woord meer over de moes.

W van G&R

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: