THOR Kampen


De wat minder bekende bijnaam van mijn vader was “de Slappe”. De naam had hij gekregen vanwege zijn soepele lijf. Als jonge jongen zat hij al op de gymnastiek vereniging THOR en viel daar op bij de oefeningen aan de ringen, de brug en het paard.

Normaal in bed gaan was er niet bij, elke avond ging hij met een speciale sprong of acrobatische toer in bed. Zijn oudere broers maar vooral de jongere broertjes Steven en Marinus bekeken dit met ontzag.

“Die Slappe kan er wat van” zeiden ze tegen elkaar. Niemand die het hem nadeed.

Ik bezit nog een medaille die hij met een oefening op het paard bij THOR behaald heeft.

Ook heb ik nog een oude zeer vergeelde foto, waarop ik Henk na lang zoeken gevonden heb. Zijn leeftijd is, denk ik op die foto ,omstreeks de 18 jaar. De foto is verzonden aan zijn vriendinnetje Dirkje Selles. Hij moet er trots op geweest zijn om bij het top team van THOR te behoren anders stuur je die niet (nog wel met een postzegel erop) aan je vriendinnetje.

Maar goed, dat was zijn vroege jeugd. Daarna is het er niet meer van gekomen, hij moest werken, kreeg verkering en had meerdere hobby’s.

Maar soms gebeurt het dat ineens nog iets, van de jeugdige onbezonnenheid en roekeloze overmoed, plotseling de kop op kan steken. Zo ineens voel je je weer even jong, ook al loop je tegen de veertig of ben je er al overheen. Eventjes wil je weer terug naar die vrije en onbezorgde jaren, zo ging dat waarschijnlijk ook met Henk Leurink, toen hij zich op een zeker moment plotseling weer “de Slappe” ging voelen.

Het gebeurde in Wezep

.Elke zomer ging het hele gezin naar de heide in Wezep. We hadden een luxe (?) houten huisje daar ( meer een schuur eigenlijk) , met openslaande deuren ( dat dan weer wel). Mijn moeder en Wim en ik bleven er de hele zomervakantie. Moeder Dirkje kon zich met heel weinig goed redden en ze kon ook heel goed improviseren. Iedereen had het er prima naar de zin. Vader Henk was een natuurmens en stond voor dag en dauw op, omstreeks 5uur, ging dan eerst een lange wandeling maken en vertrok dan op de fiets naar de firma Westerveld. De afstand Kampen – Wezep zal toch al gauw zo’n 15 km. zijn, maar dat maakte in die tijd niets uit. Henk deed zijn werk gedurende de dag en karde na zevenen weer terug naar Wezep op an, waar hij dan aanschoof aan de tafel om te zien wat moeders veur een maoltied bedacht had. En zo ging het de hele vakantie door. Misschien had hij wel eens een dagje vrij, maar een echte vakantie zat er nog niet in destijds.

Het gebeurde dan op een dag dat het bloed weer begon te stromen en THOR weer in het geheugen kwam van Henk de Slappe.

“Jongens , moeders en dochters komt allemoale kieken. Henk de Slappe, die vrogger op THOR menig medaille in de wacht wist te slepen zal jullie ies wat laoten zien. Roept oe vrienties en vriendinnegies! “ Zo kwam het dat na een koud kwartiertje er meerdere nieuwsgierigen bij ons huisje stonden.

“Enk wat bi’j nou toch van plan, kiek ie wel uut wat o’j goan doen?”

“Kom op allemoale, loop maar achter mien an, we goan noar de skommel”

Henk voorop, Dirkje volgde en de kinderen opgewonden erachter aan. Ikzelf nog het meest, want het was mien vader die ons een kunsien zol loaten zien. De buurkinderen ook erbij, want er waren nog wel meer mensen die ook in Wezep kampeerden. Of de fam Smit er toen ook bij was, dat weet ik niet meer. In ieder geval het leek mij of we naar het circus gingen met mijn vader in de hoofdact. In dit geval was zijn trapeze slechts een schommel die aan een sterke tak was bevestigd van een overjarige dennenboom. Het gras al geheel weggesleten vanwege de vele kindervoeten, eronder was slechts een ruwe massa harde aangestampte grond, met hier en daar een kiezelsteentje erin.

De broekspijpen werden opgerold, het overhemd ging uit en de schommel werd met elegante gebaren op de juiste hoogte ingesteld.

“Deur giet ie dan, let op”

Met zwierige gebaren ging Henk hoger en hoger. Dirkje al roepend wat Henk wel van plan was en of ie wel uut wol kieken wat ie deed.

Volledig in zijn gymnastische toeren opgaand sloeg Henk nergens acht op, de kinderen vergaapten zich aan zoveel moed en durf. Toen kwam het …………

Op het hoogtepunt , liet Henk zich achterover vallen , de voeten achter de touwen hakend. Wat een geweldige act had moeten worden, eindigde in een drama.

De schommel was niet op de juiste hoogte afgesteld en Henk schuurde met de kop over de harde grond.

Grote schrik overviel iedereen en tot ieders ontsteltenis ging het nog twee keer – heen en weer-, heen en weer-.

Klauwend in grond bracht Henk zichzelf tot stilstand en op handen en voeten krabbelde Henk omhoog. Hij kon nog lopen en staan , er was niks an de hand, zei hij.

Maar toen had hij zijn gezicht nog niet gezien – wij wel- : de neus geheel ontveld , het voorhoofd zwaar geschonden en heel het gezicht onder de vieze grond. Iedereen was hevig geschokt, mijn moeder zette haar schrik om in boosheid.

“Oe ku’j det nou doen, ie bin toch gien kiend meer, mooi veurbeeld veur de kienders bin ie!

Zo ku’j niet naor de winkel, ze zollen oe uutlachen”.

Er wordt wat gespoeld met het schaarse water uit de melkbus en voorzichtig gedept met een paar lappen. Henk had niet alleen gezichtsverlies geleden, hij was daadwerkelijk zijn eigen gezicht voorlopig kwijt. Hij schrok van zichzelf toen hij in de spiegel keek.

Zo wil het dat Henk dan toch naar de winkel ging,alwaar de opmerkingen van de klanten niet van de lucht waren:

“ Ei ruzie met de vrouwe ehad, bi’j van de fietse evallen, bi’j tegen een wild zwijn an elopen, bin der beren in Wezep, em de wolven oe te pakken ehad, , ei ruzie ehad met die Wezepers bi’j over een polle eide estrukeld, ei met oe voet in ’n knienen ol etrapt ? , enz. enz.. Kampenaars zijn vindingrijk in het bedenken van variëteiten als het ogenschijnlijk onschuldige ongevalletjes betreft.

Henk bedenkt een list om niet steeds hetzelfde verhaal te hoeven afsteken en schildert met zijn mooie schildershand een achterovervallend mannetje op een schommel, dat met het gezicht over de grond schuurt en zet er onder :

– Henk deed een kunstje op de schommel-

Nog weken lang heeft hij plezier van gehad van dat kaartje op de toonbank. Want wie zijn neus schendt, schendt zijn aangezicht en de opmerkingen bleven komen..

Dat schaafwonden in het gezicht heel langzaam genezen , daar is Henk wel achtergekomen. Waar Henk ook achter kwam was dat de tijd, van een goede turner bij THOR- Kampen, ver achter hem lag.

De schommel werd de eerste weken door de kinderen in de ban gedaan.

Bea Leurink

Mrt.08


2 Reacties

  1. Lieve Bea Ik weet niet waarom mijn naam steeds ingevuld is in dit vak maar na dit mooie stuk over de kunsten van je vader wil ik nog even uitleggen wat de naam Thor betekend Het is :Tot heil van onze ribbenkast Mijn moeder kreeg een keer een klap van mijn vader omdat Willem Knol een prachtige dodenzwaai aan de rekstok maakte en mijn moeder uitbundig ging klappen Dat pikte mijn vader niet Een rel in de stadsgehoorzaal tijdens de jaarlijkse uitvoering van Thor Liefs margje

  2. Bea, wat een verhaal, ik heb me rot gelachen! Je schrijft zo beeldend, dat je het voor je ogen ziet gebeuren, geweldig! Het trotse lachje van je vader zittend voor het huisje is plezierig om naar te kijken. Dat lachje ken ik nog goed van hem. Hij bracht immers elke week een doos met kruidenierswaren bij ons thuis, altijd gevolgd door een babbel en een grap. Mooie foto’s!.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: