SIMPEL ?

Steven,
Na een lange stilte ben ik er weer. De belastingcampagne zit erop en ik krijg weer tijd voor andere dingen.
Het ontwerp van de bijdrage die ik nu stuur, was er al. Ik heb er wat aan geschaafd en dit moet het nu zijn. Ik heb de tweeling niet bij naam genoemd en ze ook niet met hun bijnaam aangeduid. Dat zou ongepast zijn, ik heb niet de bedoeling die, al lang niet meer levende jongens, een natrap te beven. Bovendien zou dat ook niet nuttig en nodig zijn, leeftijdsgenoten weten over wie ik het heb en alle anderen behoeven die informatie niet. Het verhaal op zich en de conclusie van die twee is genoeg.
Je zou er, toen ik jong was, wel voor oppassen om buiten de kring van vertrouwelingen het met n beginnende woord uit te spreken en aan het op papier zetten ervan zou toen geen mens zich gewaagd hebben.
Groeten,
Wim

Ome Deie had een volkstuintje; een lapje grond, vlak bij huis, waarop-ie aardappels en wat groente verbouwde. Hij bewerkte dat zelf maar op een keer had-ie er geen tijd voor of misschien geen zin in en daarom het spitwerk voor een keer uitbesteed. Uitbesteed aan een in Kampen zeer bekende tweeling.

Die tweeling – twee broers, altijd samen, altijd onafscheidelijk – behoorde nou niet bepaald tot de meest snuggeren. Oom Marinus beweerde ooit dat ze de jaar zes lager onderwijs in de eerste klas hadden uitgezeten. Dat zou best kunnen want bijzondere schooltypes voor bijzondere leerplichtigen kenden we toen nog niet.

Na afloop van die zes jaar ging hun moeder met het schoolhoofd praten over de toekomst van haar zoons. Ze dacht dat meester (zo werden in mijn jeugd onderwijzers aangeduid) een goede keus zou zijn. Het schoolhoofd probeerde haar van dat idee af te brengen. De bekende argumenten: verdere studie en moeder zou toch wel kunnen begrijpen dat eh … Dat bleek niet aan te komen. Verdere studie, dat begreep ze wel, zat er dan wel niet in maar ze konden toch meester van de eerste klas worden. Daar wisten ze toch alles van.

Die tweeling nu, spitte het stukkien grond van ome Deie. Op de dag van het werk ging ome Deie naar hun verrichtingen kijken. Hij trof de twee in het schaftuur. Kauwend op stevige pillen brood, af en toe onderbroken door een slok uit de blauwe koffiekruke.

Na de begroeting zwegen de mannen stil, ze lieten zich niet van het eten afhouden. Na een lange periode van kauwen en diep nadenken (?) richtte een van de twee zich tot ome Deie en vroeg: ‘Bi’j getrouwd?’. Op het bevestigende antwoord viel weer een lange stilte. Toen vroeg de ander ‘ Ei’j ook kienders?’ Ome noemde zijn beide dochters en opnieuw een lange stilte. En toen kwam nummer één met de verbijsterende conclusie: ‘Dan ku’j ook neuken!’



Wim van G&R

 

2 Reacties

  1. Mooi verhaal Willem, had het nooit gehoord. En dat wil wat zeggen, anekdotes vertellen was nl. een favoriete bezigheid in onze familie. Ik denk dat ik toen nog te klein werd bevonden om het N woord aan te horen. Ik geloof wel dat ik weet over welke twins je het hebt, doet mij aan kleine zoogdieren denken.

  2. Wim,
    Heel klein waren die zoogdieren soms niet, maar je ziet het goed.
    Wim van G&R

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: