Holland-België


Toeval bestaat niet. Net nou een verhaal waarin-ie een belangrijke bijrol speelt in mien kop (hoofd) gestalte begint te krijgen, tref ik in Dagblad De Pers van dinsdag 11 maart 2008 een artikel over de legendarische Han Hollander. De radioverslaggever die voetbalwedstrijden zo boeiend op de radio kon brengen, dat de tv-beelden van nu er bij zouden verbleken. De eerste uitzending, dat heb ik nooit geweten, was 80 jaar geleden, op zondag 11 maart 1928. Ik was toen exact een week oud. Ja, ik ben een zondagskind.

Vooral de jaarlijkse wedstrijd Holland – België op zondagmiddag. Zelfs ik, bepaald geen voetballiefhebber, kon er geboeid naar luisteren. Op een zo’n zondagmiddag, herinner ik me. zat ons huis vol met voetballiefhebbers. Jongelui die thuis niet naar de wedstrijd konden luisteren vanwege het geleuf. Bij sommigen hadden ze thuis niet zo’n duvelskassien, bij anderen zweeg de radio op zondag. Ons huis zat die zondagmiddag dus vol hypocrieten die stiekem naar ons waren gekomen. Zelfs in de gang (de kamerdeur stond open) en tot boven op de trap, allemaal hypocrieten.

Op één zo’n zondagmiddag moesten de stiekemerds hun voetbalheil ergens anders zoeken. Wij, vader moeder en de kinderen gingen, zoals vrijwel iedere zondagmiddag, op bezoek bij onze grootouders. De kleinste in de kienderwagen de ouderen er rond omheen cirkelend. Eerst deur het Engelse wark naar, zoals wij kinderen dat noemden, opoe Meulestroate en dan, op het end van de middag, naar opoe Bottervatstege.

Toen we in de Molenstraat arriveerden, luisterde opa geboeid naar Han Hollander, naar Holland – België. We waren er nog geen tien minuten toen opa plots zei: Donder op met die rotjongen. We maakten hem kennelijk het luisteren en genieten onmogelijk. Opoe’s bezweringsformule Foj toch Willem kon de narigheid niet keren. Mijn vader, nogal kört veur de konte (snel aangebrand, driftig) zei Kom, we goan. En wat opoe ook probeerde, nee hoor we gingen naar huis. Zelfs het bezoek aan opoe Bottervatstege kon er niet meer af.

Wim van G&R

Eén reactie

  1. Opa was een groot liefhebber van voetbal. In de oorlog was hun radiotoestel ingeleverd, mijn vader had de radio op zonder verstopt om naar radio Oranje te luisteren. Dus toen direct naar de oorlog het voetbal weer op de radio was, kwam opa regelmatig bij ons luisteren. Prachtig was dat, als het spannend werd moest ie regelmatig plassen en onder de aankondiging “ik mut pissen “verdween hij dan naar de wc.
    Nou speelden ze vroeger niet dat betonvoetbal van nu, dus vielen er veel doelpunten. Het gebeurde dus regelmatig dat er een goal viel als hij “pissen ” was. Z’n gemopper kon je dan volgens mij 3 huizen verder nog horen .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: