Nichtjes Leurinkdag 1995


Impressie van Bea Leurink

.

” Wijhe, hoe kom ik daar precies en wat is de kortste en leukste weg erheen?” Dat vroeg ik me af, pas na de ochtendkoffie. Wantik moet me voorbereiden op de nichtjes- Leurinkdag 1995.

Ditmaal bij Gerda ( van tante Eef en oom Jan ). Gees ( van oom Willem ) zal ik rond 9.00uur oppikken bij station Lelylaan in A-dam.

Alles gaat gesmeerd. Met deze nicht, die bijna een vreemde voor me is, ga ik al kletsend de Randstad uit opweg naar het Oosten des lands. Het laatste stukje van de route, na Deventer, rijden we langs een prachtig deel van de IJssel.

Bijna op de plaats van bestemming, zijn we al steeds meer echte nichtjes geworden.”Maar waar is Herxerenc 4″? Er heerst zondagsrust in de streek,er is practisch géén mens te bekennen.

Een man,eenzaam in zijn tuin,wordt door Gees aangeklampt. Helaas Herxerenc 4 zegt hem niets.- “Wildeboer is de naam van de familie die we zoeken”. Oh ja, die naam zegt alles, het zoekprobleem is voorbij.Ik realiseer me hoe anoniem ik woon in de Randstad.

We arriveren bij een droomboerderij. Die wonen daar eventjes prachtig! Zo vaag had ik wel eens vernomen van mijn moeder dat Gerda en Teun in zo’n mooie boerderieje wonen. Is ze er zelf ooit geweest, vraag ik me af. Zo af en toe klonk en klinkt er in de familie Leurink, waar het motto “doe maar gewoon dan doej al gek genog” heerst, toch een woord van trots door voor familieleden die goed “boeren”.

Allerlei lekkernijen staan op tafel, de koffie is klaar en de meeste nichten zijn er al. De warme sfeer doet goed.

Kletsen, lachen en zingen wisselen elkaar af. Jenny ( van ome Gait en tante Rule )speelt al een aardig stukje weg op haar ??.( een soort kleine accordeon ). De muzikale aanleg van veel Leurinks wordt voortgezet. De koeltjes suizen lieflijk om mijn oren en het lied Te moeder van Te kind, met nadruk op Te, werkt op mijn lachspieren.

Dina vertelt een gebeurtenis die mij, als ik eraan terugdenk, nog lang zal doen nagniffelen. Op dat moment en in die situatie was oom Steven’s reactie wel zo adrem, dit is voor mij die wonderbaarlijke droge Leurink – humor.

Iedereen die toegezegd had te komen is aanwezig. 0p Mar ( van tante Anne en

oom Lau) na. Dat is vreemd, want juist Mar is altijd zo enthousiast over deze dag. We weten dat deze dag voor haar veel betekent.

Géén gehoor, als Gerda haar opbelt. Nou ja, dan voorlopig maar vrolijk door zonder Mar.

’s Middags na de broodjes en de krentebollen en een rondleiding in en om de boerderij, stappen we met ons allen in een paar auto’s en gaan naar een kasteel in de nabije omgeving.

De schilderijen worden bekeken en zelfs daar blijft de afwezigheid van Mar op ons drukken. Voor één olieverf schilderij lijkt het ons toe of Mar model heeft gestaan.

Nog een Mar die bijna voor een probleem zorgt, deze keer is het Mar ( van oom Derk). Het is te hopen dat Mar een goede W.A. verzekering heeft, want ze kan onbesuisde afsprongen maken.Want als je na een rustpauze uit de vensterbank springt en daarbij een waarschijnlijk zéér kostbare vaas raakt, waarna de vaas vervolgens tegen een vitrine kast stoot (inclusief vele antieke spullen), dan zou dat nog wel eens behoorlijk in de papieren kunnen lopen.En wat te denken van het bericht in de Wijhese Courant: Vrouw vernielt tijdens familie-reunie vele kostbaarheden.

Het weer is redelijk en we maken een wandeling in de kasteeltuinen, vooral op zoek naar het beeld van Wilhelmina. Er staat wel moderne kunst maar om daar nu Wilhelmina in te zien? Hoewel je weet het maar nooit met die kunstenaars van tegenwoordig. Wilhelmina blijkt in al haar glorie binnen te staan bij het restaurant gedeelte. Robuust torent ze boven de . Leurink-vrouwen uit, die niet echt ontzag hebben voor dit koninklijke brok kunst. Mar (van oom Willem) gaat in een opwelling voor Hare Majesteit staan en neemt dezelfde statige houding aan,die. haar niet misstaat want qua postuur is er zelfs enige gelijkenis. Of de foto gelukt is?

Na de thee visite bij Wilhelmina verlaten we het sfeervolle kasteel

en gaan terug naar de boerderij van Gerda en Teun.

Arme Gerda die eigenlijk nog niet is hersteld van de gordelroos heeft het er maar druk mee. Hoewel haar zus ( wat lijkt het me toch fijn om een zus te hebben)haar enorm tot steun is.

Mar(van tante Eef en oom Jan) vertelt dat zij enige tijd geleden onvoorbereid een expositie van wijlen Gerhard Mensink te Hattem in mocht leiden, omdat zij familie ( wel verre familie..) van Gerhard Mensink is. Aangezien ikzelf een olieverf schilderij van G.Mensink thuis heb ben ik vol interesse. Ooit hebben mijn vader en ik bij Mensink thuis het schilderij uitgezocht – een bloeiende boomgaard -.

Een geschenk van mijn vader aan mijn moeder bij hun 25jarig huwelijk. Het schilderij was zo’n 35 jaar geleden al duurder dan mijn vader gedacht had, want hij had niet genoeg geld bij zich en geneerde zich hiervoor behoorlijk.Later zijn we nog een keer bij die vriendelijke en zacht­aardige man langs geweest om het resterende geld te betalen.

Mijn moeder heeft het schilderij nooit echt gewaardeerd, het was eerder een doorn in haar oog geloof ik.Dus ik kreeg het na verloop van tijd.Jammer dat ik die expositie niet heb gezien. Bovendien had ik het schil­derij graag tijdelijk afgestaan, want dan komt er zo’n bordje “in parti­culier bezit van … ” onder te hangen. Komt hier dan toch weer dat kleine beetje Leurink-trots naar boven?

Het zingen begint weer ( hoewel de teksten wel weggezonken zijn).

Mijn vaders favoriete lied:- er gaat door ’t gehucht een wonder gerucht – het is van een jonge boerinne- , proberen we, maar blijven op de tekst steken. Mijn vader had iets met het boerenleven. Hij ging zo graag naar zijn boerenklanten om de boodschappen boekjes op te halen en de volgende dag de boodschappen af te leveren. En vooral om lekker te kletsen met die mensen. Volgens mijn moeder stak hij wel te veel tijd in die paar klanten.

Dit soort zaken gaan door mijn hoofd, herinneringen op en tijdens de nichtjes dag. En zo zullen bij een ieder van ons herinneringen boven komen drijven. Ik zie foto’s van kinderen en kleinkinderen, maar deze zeggen me weinig. Op deze dag wil ik de herinneringen van vroeger op

laten borrelen.

We moeten de volgende nichtjes dag maar eens in Kampen houden, bedenk ik me. Met ons allen wandelen langs de, voor de meesten van ons, ver­trouwde plekjes. Het grootste deel nichten is in Kampen opgegroeid ( of heeft er toch op zijn minst wel herinneringen aan) en voor hen die de stad later verlaten hebben moet het toch wel heerlijk zijn om in het nichtjes-verband eens met z’n allen door Kampen te dwalen.

Voor mij geldt in ieder geval wel dat ik, af en toe terug moet, om de sfeer te snuiven en dat doe ik dan ook regelmatig.

Na het avondeten nog steeds géén Mar van oom Lau.

We missen haar en zijn wat ongerust,het is toch niets voor haar om

niet te komen zonder af te bellen.Toch maar weer eens bellen.. en nu

is ze thuis.Ze verkeerde in de veronderstelling dat het de volgende

zondag zou zijn en ze vindt het verschrikkelijk.Iemand zet het bekend geworden lied van oom Marinus- we komen van’t Kampereiland in- als we haar zien aankomen. In tranen komt ze binnen.

Ik ben blij dat ze er is.

Toch heeft ze veel gemist van deze dag en dat is jammer voor haar en voor ons. Want zoveel tijd resteert ons niet meer. Waar wij de hele dag over hebben gedaan kan zij niet in een paar uurtjes inhalen.

Het afscheid begint te naderen en iedereen moet haars weegs gaan. Mar uit Friesland vertrekt als eerste, die heeft nog een behoorlijke trip met het openbaar vervoer. Gees en ik daarna, want Gees moet de laatste trein A’dam naar Den Haag halen.

Het weer onderweg is verschrikkelijk, echt noodweer, de trein haalt ze net niet. Paniek bij Gees en … onverwacht slaapt ze bij mij in Badhoevedorp.’s Morgens vertrekt ze in een wat te kleine maar wel schone onderbroek van mij.

De volgende nichtjesdag zal bij mij zijn in Badhoevedorp op zondag 1 september 1996. Eind augustus/ begin september wordt door alle aanwezige nichten als een prettige datum ervaren. Dus laten we het zo.

Ik heb weer af en toe Kampers kunnen kletsen (wat mezelf soms vreemd in de oren klinkt) en verheug me op de volgende keer. Want ook al zijn we ” maar” nichten van elkaar en kennen we elkaar (nog) niet zo goed, onze vaders of moeders waren/zijn wel Leurinkjes en door die naam en

de goede familieband die de Leurinkjes hadden voelen wij ons toch met elkaar verbonden.

Voor mij is die naam heel belangrijk, voor mij is het meer dan alleen een naam. Erachter liggen. De herinneringen aan mijn vader, zijn ouders broers en zussen, hun levens met altijd veel respect voor elkaar en dan die bijzondere humor.

Die naam wil ik hoog houden, want ik ben er trots op!

Eenvoudig trots, dat wel.

tekst bij vijverfoto: vlnr. Gerda(Eef en Jan),Marrie( Rule en Derk),Marrie (Willem Bolsward),Bea(henk en Dé), Jenny-Marrie en Dina(gait en Rule)
foto 2 Marrie, Jenny met muziekinstr.?? en Gees.
nichtjes-2.jpg

nichtjes-1.jpg


2 Reacties

  1. Het verhaal over nichtjesdag had een bijzonder einde Inderdaad, zo goed kenden Bea en ik elkaar destijds nog niet Bea bracht mij na nichtjesdag weer terug naar het station, althans dat was de bedoeling Ondeweg stond een brug omhoog. Het kostte zoveel tijd voordat hij weer naar beneden ging dat ik m,n laatste trein mistte Toen heb ik Paul(m,n man) gebeld dat ik bij Bea bleef slapen De volgende dag leende ik een schone onderbroek van Bea en aangezien ik wat forser uitgevallen ben dan Bea moest moest er even gezocht worden naar een groot uitgevallen slip Zo ben je dan gelijk een beetje eigen met elkaar, want wie leent je nu zo maar een onderbroek Je nichtje toch????Gees

  2. Mooie foto

    Wat een ontzettende mooie foto van mijn moeder ( Mar van oome willem), en wat herkenbaar, zit dus helaas in de familie de brokkenpilotenafsprong. Ik wist het ik kan er niks aan doen dat ik soms een stuntel ben ,het is gewoon genetisch .Gelukkig kon ik uit het verhaal afleiden dat er niks gebroken was ( dus geen artikel in het plaatselijke krantje, maar ja, je kunt niet alles hebben. ) Hopelijk kan ik veel vaker dit soort verhalen lezen, brengt vroeger zo lekker dichtbij weer. Liefs Gerry van Marrie uit Makkum

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: