Geacht bruidspaar, dames en heren

Oom Henk de broer van mijn moeder en de vader van Bea heeft een stuk geschreven ter ere van de 25 jarige bruiloft van onze ouders Anne en Lau


Geacht bruidspaar dames en heren.

Het is al lang geleden dat ik ben begonnen aan een levensbeschrijving van de bruidegom.

Avond aan avond heb ik geschreven , week na week avontuur na avontuur de ene schrikbarende belevenis na de andere tot mijn pen het begaf en dan eindelijk, een boekwerk van 8213 bladzijden vol met artikelen over een leven zo grillig als een wasbord , dan stijgend als een geleid projectiel, dan dalend in een poging om het diepte record te breken. Toen het echter tot me doorgedrongen was waarom en waarvoor het eigenlijk geschreven was sloeg de schrik me om het hart. Het moet natuurlijk op deze heugelijke dag voorgelezen worden waar de kinderen beneden de 18 jaar bij aanwezig zijn Ik ben toen maar begonnen die bladzijden te schrappen die niet voor deze jeugdige oren geschikt zijn.

Er gingen toen meteen 3705 bladzijden af. Er bleven toen nog 4506 bladzijden over.


Bij een scherpere selectie op rare uitdrukkingen en voor de meeste hier aanwezigen kwetsende of minder geslaagde episoden,gingen er nog eens 993 bladzijden af Bleven 3515bladzijden door de rechts georienteerde uitgevers gekenmerkt als ;voor onze lezers demoraliserende lectuur: en de door de meer naar links zwenkende uitgevers teruggezonden als te realistisch en probeer het eens in Frankrijk.

Aan de omvang van het boek kan men wel afleiden dat het leven van Lau een aaneenschakeling is van rare,gekke mooie lelijke ,vieze en vooral vrolijke jaren.

Daar wij zuinig waren op onze twee zusters,was het een hele belevenis toen we gewaar werden dat onze zuster scharrelarij had: Moo ; zei Derrek ik heb Anne ook ezien met een jonge deur muj wat an doen ,want t,is een rare kwaste van Smit de loodgieter Hij is bekend as de bonte ond,maar er was niks an te doen.


Het bleef maar an en ut werd een span  en toen we gewaar werden dat van de kant van Lau;s moeder enige druppels blau bloed door de aderen liep was het helemaal voor elkaar. De verkering was fantastisch.

Op bladzijde 583 tot 675 is daar aandacht aan besteed Moedeloze ,hopelozedagen schreien en lachen.


Dan weer alles dan weer niks Dan werd er met de verlovings ringen gegooid , die dan weer door Anne met deemoed  in het hart moest worden opgezocht We hebben afscheidjes meegemaakt van nou allow en verder niks en we hebben wel kwartieren meegemaakt in de kamer voor wij naar bed toe konden, omdat de weg versperd was  en zo gingen ze dan weer kruipend dan weer springend op de trouwdag an.

Een ding was gelukkig Lau had een goede betrekking bij de de gasfabriek en kon wel wat sparen en dat gebeude dan ook serieus Ik meen me te herinneren dat Lau het fenominale bedrag van 40 gulden bezat vlak voor de trouwerij. Dat was net als nu een duppel in een emmer. De centen die er bij gepast moesten worden zijn waarschijnlijk van de blauwbloedige kant gekomen. Aan de sigarenmakerskant konden ze het zelf wel op maar ze waren dan toch getrouwd. Het zijn jaren geworden van jong pril geluk en hooglopende ruzie,s.


Jaren van voor en tegenspoed Het ene jaar een kind en dan weer een paar jaar niks. Zo zijn er dan toch nog 5 kinderen gekomen waar ook wel het t,een ent,ander mee doorgemaakt is Het begon al met de eerste Dik was een popje om te zien  maar als Derk in de buurt was werd door Lau angstvallig een dekentje over de beentjes van dik gelegd want de beentjes van Derks dochter waren aanzienlijk dikker en det kon lau maar moeilijk verkroppen Het was natuurlijk de schuld van Anne die had bij haar tuus niet genog egeten

Het is allemaal goed ekomen. Ze zijn allemaal voorspoedig opgegroeid en vormen nu een aaneen gesloten koppel met aan het hoofd lau wiens levensspreuk is. Ik warke veur mien wief en mien kienders en varder ek overal skijt an Nou vind ik dat werken an de gasfabriek wat werken betreft maar betrekkelijk Het is een aaneenschakeling van langzaam aan acties en rustperiodes Volgens de statistiek is dan ook uitgemaakt dat arbeiders in rijks of gemeentedienst en speciaal de gasproducerende bedrijven een veel langer leven beschoren is.


Dus Anne en kienders volgens de statitiek kuj nog lange plzier van oe man en vader hebben. De rest van de familie en de bewoners van de gasmeter bezittende huizen zullen nog heel wat keren ziek of naar lachen of kwaad wezen al naar gelang de gemoeds stemming van lau als familielid of als gasopnemer is.

Maar geacht bruidspaar en geachte aanwezigen ik ben helemaal afgedwaald van mijn onderwerp het boek Lau,s herinnering Maar daar dit boek ergens bij een vrijgevochten Franse uitgever in observatie is.spijt het mij ontzettend dat het voorlezen ervan niet door kan gaan wat we dus maar bewaren tot een volgend jubileum.


We zullen ons nu maar gaan opmaken omalles op te maken wat er maar opte maken valt en het net zo gezellig en duur te maken als de reis die de bruidegom zich met vrouw en kinderen had willen maken en dat hebben we hoofdzakelijk aan de bruid onze zuster te danken. Volgens Lau is ze nog al op haar familie gesteld en dat wordt zeer door ons gewaardeerd en dat zal de blauwbloedige bruidegom gewaar worden. Daarom stel ik voor om op kosten van Lau het glas te heffen en een dronk aan Anne te wijden voor haar medewerking aan deze avond en we hopen dat Lau aanhet einde van deze avond zal zeggen.

Het kost wel een mooie cent maar het is het ook weerd e west.

Geschreven door Henk Leurink Vader van Bea en Wim

Deze brieven heb ik altijd bewaart en als ik een beetje heimweegevoel had las ik ze weer eens


Margje Heep smit


3 Reacties

  1. “Wat een skrievert was die man”.
    En dan te bedenken dat hij alleen lagere school had gehad.
    Dank Margje, dat je het geplaatst hebt,
    Bea

  2. Ja prachtig om na al die jaren nog eens te lezen, ik herinner mij dat mijn vader er ook nog tekeningen of schetsen en waterverf impressies bij gemaakt had. Oa. van Tante Anne op een vergiet zittende s’nachts boven op de gang. Heeft iemand die nog?

  3. Het Leurink-Boek zal binnenkort op dit weblog verschijnen,is in bezit van tante Hennie en is door Dik en Wim gescand.

    Er is ook nog een boek bij Marrie uit Zwolle.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: