Wacht even


In het tweede jaar van de bezetting liep ik een eindje met ome Marinus op. Hij had een oude rabats van een fiets bij zich. De wielen draaiden, maar daar was dan ook alles mee gezegd. Je zou er fietsend nog geen tien meter ver mee komen.

Bij een gebouw vlak bij het politiebureau, toen nog op de Botermarkt, bleef ome Marinus stilstaan. ‘Wacht even’, zei hij en stapte met zijn fiets, tussen twee gewapende Duitse soldaten door, naar binnen. Het was weer eens zover dat de bezetter ons verplichtte wat in te leveren; eerst onze radio’s, nu dus fietsen en later zouden er nog veel meer ‘verlangens’ komen.

Na een minuut of wat kwam ome Marinus met een zo goed als nieuwe fiets naar buiten en zei: ‘Zo, daor kan ‘k weer een poossien varder mee’.

“Ik kreeg het ‘schietend’ benauwd”. Ik wilde er zo snel mogelijk vandoor maar ome Marinus stapte doodgemoedereerd, of het de gewoonste zaak van de wereld was, fiets aan de hand de straat uit.


Bijsluiter

Ik sprak erover met tante Hennie; zij kende dat verhaal niet. Oom Marinus praatte nooit over die dingen, sterker nog, hij wilde er niet over praten. Ook dat is een Leurinkstrekje. Zomin als hij over die ‘dingen’ sprak, praatten oom Willem en tante Garre over ‘hun werk’ en mijn vader ging er niet prat op dat-ie een poosje ‘vast’ had gezeten.

Ik kom daar, zodra ik er de vorm en dan ook nog tijd voor heb gevonden, op terug.

Wim van G&R


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: