Henk was een zoon van oom Wim uit Bolsward

Hij woonde sinds ? in Nieuw-Zeeland en overleed daar in 1985. Mijn ouders ontvingen van zijn vrouw Henny een rouwkaart. Ik herinnerde me Henk van de keer dat hij ons aan de Bovensingel bezocht, in gezelschap van ome Deie en nog een oom. Dat moet in 1946 of 1947 zijn geweest. Ik schreef de herinnering eraan op en stuurde die naar Henny. Deze brief heb ik niet meer, maar m’n moeder schreef hem over zodat ik hem nu kan kopiëren.

“Beste tante Henny; Al bent u geen tante van mij, ik noem u maar wel zo. Het spijt me vreselijk voor u en uw kinderen dat Henk is overleden. Ik heb een paar herinneringen aan uw man die me altijd zonder moeite zijn bijgebleven.

Het moet vlak na de oorlog zijn geweest, ik was dus vier of vijf jaar oud. Mijn vader Louw kondigde aan dat Henk langs zou komen. Deze Henk, zei vader, was niet de eerste de beste. Hij had tegen de Duitsers gevochten als een leeuw en was geweldig sterk. Mijn verwachtingen waren dus hooggespannen maar werden alsnog overtroffen door de binnenkomst van Henk. Zo’n reusachtige reus had ik nog nooit gezien. Hij vulde de hele deuropening en in de kamer werd het een beetje donker. Als hij lawaai maakte, maakte hij vijf keer zoveel lawaai als gewone mensen maar het was een rustige man.

Met vier handen van mij en van m’n broer Tijm konden wij een spierbal van Henk niet omvatten. Van grote hoogte liet hij er een vervaarlijke dolk op stuiteren. Die spierbal was dus van staal. Hij worstelde met mijn vader, tot op dat moment volgens eigen zeggen bijna de sterkste man ter wereld. Mijn vader werd met één hand tegen de muur gehouden en met de andere hand werden de twee ooms zo vastgehouden dat ze het uitschreeuwden. Ineens vloog mijn vader met medeneming van de tafel door de huiskamer.

Hij zat de hele avond zijn pijnlijke blessures te wrijven en heeft zich nog weken aangesteld. Tenslotte gooide Henk mij de lucht in. De planken van de vloer waarop hij liep kraakten vervaarlijk zoals ik het nooit eerder had gehoord. Daarna mocht ik op zijn knie zitten.
Hij was, dat weet ik zeker, toen al gek op kinderen.

Een prachtige man, die ik daarna jammer genoeg niet vaak meer heb gezien.
Ik zal me hem altijd herinneren zoals hij de eerste keer was.
Het was me meteen duidelijk waarom de Duitsers de oorlog hadden verloren.
Mijn vader, om de nederlaag die hij had geleden te verzachten, meldde nog dat Henk gemakkelijk een koe kon optillen.

Tante Henny, het is een herinnering aan mijn kinderjaren, het lijkt helemaal niet belangrijk, maar ik weet zeker dat het wel belangrijk is geweest.
Hoe zoiets werkt weet ik ook niet, maar de ontmoeting met Henk heeft me heel vaak en lang plezier gedaan.

Ik wens u en uw kinderen sterkte.
En groet u vanuit Nederland.
Willem Smit. Zoon (43) van Anna en Louw”

4 Reacties

  1. Hoi Wim,

    Bedankt voor je bijdrage. Pdf, Word.. het is voor mij allemaal prima.

    Het leuke is aan het bijhouden van het weblog dat ik – als 33 jarige- wordt meegenomen naar een andere tijd. Ik ken natuurlijk wel namen en de gezichten die daarbij horen maar de verbanden die soms worden gelegd zijn uitermate leuk om te lezen.

    Blijf sturen!

    Groeten,

    Steven

  2. Paul en Gré schreef:
    De familie verhalen beginnen goed op gang te komen Zonder direct naar de afzender van het verhaal over onze Henk te kijken wist ik dat het een Smidje moest zijn die het geschreven had Marrigje schreef b v in mijn poezie album dat ze de dochter was van proffessor Smit, dus… Inderdaad, was Henk een boom van een vent en goed gespierd,maar hij was geen Hulk. Ik weet wel als er s,zomers weer eens meiden uit Kampen kwamen logeren mochten ze ook wel eens een vriendin mee nemen Menigeen was verliefd op hem Wat ik nog wel weet van de oorlog(en dat is geen fantasie),is het volgende. De oorlog was op z,n end Duitsers gaven zich bij bosjes over Paps en nog een groep mannen kregen door dat er in een boerderij in de buurt nog een paar Duitsers zouden zitten Onze Willie ging ook mee Van hem heb ik het verhaal trouwens Terwijl ze posities kozen om ze te gaan beschieten werd er over hun hoofden heen met grof geschut ineens geschoten Dat bleken Canadezen te zijn Er kwamen een heleboel Duitsers met opgestoken handen naar buiten en wel zoveel, dat er niks meer de van de dappere Leurinkjes was overgebleven als zij het eerst waren gaan schieten Dat was dus die andere stoere broer van me Groetjes Gre

  3. Dag geesje
    Zou je eens willen vertellen hoe dat precies zat met die joodse onderduikers bij jullie thuis in Bolsward?
    Ik heb daar zoveel uiteenlopends over gehoord, en jij zult het toch wel weten.
    Groet van
    Wim Smit

  4. Ik herinner mij Henk ook nog als een boom van een vent. Wij woonden toen nog op “zuid “en toen hij de achterdeur in kwam was ik in de tuin en ik hoor nog de bons toen hij met zijn helm het kozijn raakte. Hij had een jeep geritseld en daar heeft hij mij en de kinderen van het plein div. keren mee rondgereden. Mijn moeder telde op een gegeven moment 14 kinderen in de jeep en op de motorkap.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: