‘t Smaakt noar roet

Moeder zette op een middag nou eens geen bruine bonen maar kapucijners op tafel. Kapucijners lustte ik niet. Bruine bonen, ja, daar kon je me voor wakker maken, maar kapzienders (ABK voor kapucijners)… nee die moest ik niet.

Ik, snotneus die af en toe flink eigengereid kon zijn, had de brutaliteit om een opmerking te maken in de geest van ‘die (vr)eet ik niet’. En ik kreeg meteen een hengst, de enige draai om mijn oren die ik ooit van mijn vader heb gekregen. Een corrigerende klap die me op de grond deed belanden.

Ik was door de stoel gezakt. Poten, leuning, zitting, de hele reutemeteut lag kriskras over de grond en daar zat ik, tot grote pret van zussen en broer, tussenin. De stoel had jarenlang vlak naast de kachel gestaan en de lijm was volkomen opgedroogd, vandaar.

Hoe het verder ging weet ik niet. Ik kreeg vrijwel zeker een andere stoel en ik heb, tegen heug en meug, m’n portie kapzienders gegeten. Wat ik wel weet is dat moeder ons, nauwelijks een week later, spinazie voor de neus zette. Nou was spinazie ook bepaald niet een lievelingsgerecht. Maar ja, honger maakt … Dus ik neem, als eerste, een voorzichtig hapje en proef roet. En ik zeg dat meteen. Op gevaar af dat vader die dag ook kort van stof zou zijn en ik op zijn minst een schrobbering zou krijgen. Gelukkig nam moeder, vrijwel op hetzelfde moment als ik, een hap en ook zij proefde roet.

De verklaring voor die roetsmaak. Moeder had die spinazie ‘s morgens bij Van de Karke, onze groenteboer waar we vlak naast woonden, gekocht. En juist die morgen had de schoorsteenveger de schoorsteen bij Van de Karke geveegd. Na afloop van die operatie was de man door de winkel weggegaan en had onderweg, tussen de groentebakken door een beetje roet in de kist met spinazie gemorst. Eén onzichtbaar vlokje roet was met moeders spinazie meegekomen en had die grandioos verpest, oneetbaar gemaakt. ‘Daor zol ik toch deur die verre..’, dacht ik nog maar ik was wel zo wijs om dat alleen maar te denken.

Wim van Gait en Rule

Eén reactie

  1. Het gezegde “roet in het eten gooien” betekent – iets verpesten – die uitdrukking kent iedereen. Maar dat hij van de familie Leurink uit de Wilhelminalaan in Kampen komt dat wisten we niet, maar dat weten we nu.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: