Verhuisbericht Wim & Daisy Leurink

WIM & DAISY LEURINK gaan 1 Dec. verhuizen
van PIJLKRUID 18 KAMPEN naar: ons nieuwe app. in het “ KULTURHUS”

LAANZICHT 31 8271-JZ IJSSELMUIDEN

Telefoon:
038-3316421
06-49138642
06-10235407

Email:
wimdaisy@planet.nl

voor info KULTURHUS:
www. sonnenbergkwartier.nl

Mijn welgemeende excuses

Aan alle actieve mensen op dit weblog wil ik graag mijn excuses maken omdat ik (ivm. het teruglopen van reacties en verhalen) de inzendingen niet meer geregeld heb bijgehouden.  Het is niet opzettelijk mijn bedoeling geweest om berichten niet te plaatsen. Als ik mensen hiermee gekwetst heb wil ik graag via dit bericht mijn welgemeende excuses maken aan hen.

 

Steven Leurink jr.

Hallo Leurinkjes!!

Hallo Leurinkjes, Hierop valt te zien hoeveel Leurinkjes er in Nederland wonen en waar ze wonen. Zijn gegevens van 2007.

http://www.meertens.knaw.nl/nfb/detail_naam.php

Lollig weetje! Groeten en goed weekend, Lisette.

Het Kamper dialect

Aa die Wim,(van Enk en Derrekien)

Ik loate det dialekt maar skieten, want al vergeetie det nooit, tlukt mien vastniet elemoale.

Maar je berichten in dialect doen me denken aan een leuke site die nog niet zo lang in de lucht is: het soundbites project van het Meertens Instituut.

Je kunt het hier vinden: http://www.meertens.knaw.nl/soundbites/

Dan even door zoeken naar Kampen. In het eerste fragment zeuren ze over de vraag of het nou tegenswoordig (de bovenhoek) of tegenwoordig (buitenhoeks) moet zijn. Ook wijst iemand op een oud- Kampens gezegde over Brunnepe: Hier houdt het mensdom op, en begint het dierenrijk. Leuk! zeg ik dan als Bovenhoeker, met die allochtonen is er altijd wat. Of deze Schokkers waren of boeren blijft onduidelijk.

Thuis spraken we Kampers. Toen ik 10 of 11 was, denk ik, zeiden m’n ouders ineens dat we overgingen op Ollands. Ik weet niet wat de aanleiding was, misschien was het omdat m’n oudste zuster Dik op de HBS zat, ik weet het niet. Ik geloof wel te weten dat het in die tijd in de mode was. Voor veel Kampenaren een bezoeking. M’n tante Marre uit de Noordzijstraat is het nooit helemaal gelukt. Zij reisde naar Den Aag, via Hamersfoort en Huutrecht.

Toen ik jong (16 of zo) was schreef ik gedichten. Het eigenaardige was dat wat ik wilde zeggen zich in dialect aandiende. Dat moest ik dan in in het Algemeen Beschaafd Nederlands omzetten. Kun je toch zien dat een dialect diep in je zit. Ook nu nog vind ik het eigenlijk geheimzinniger dan ABN, ’t ligt dicht tegen je ziel aan, denk ik.

Die gedichten waren zo puberachtig overdreven dat ik ze allemaal heb weggegooid.

Ik vraag me trouwens af of dat tegenswoordig niet gewoon slecht Nederlands is, Kampers uitgesproken. Daar moet het Meertens Instituut dan maar eens een paar onderzoekers op zetten. Dat instituut dat Voskuil in zijn zesdelige roman: het Bureau, nogal dodelijk beschreef.

Willem Smit

Van Anna en Louw van de Bovensingel

PS. Wat eur ik? Gaan ze bouwen buiten de Zwartedijk? Laten we ons sterk maken voor de afbraak van alles wat na 1945 om Kampen heen is gebouwd!

ONTWIMMING

deur Willem van Enk en Derrekien  

Leze ik net in ut Kamper Suffertien een collum die mien uut et arte egrepen is. Willem van Halem de skrievert van det stukkien giet ut kenneluk ook ant arte. Ut bliekt nl. det de name Wim of Willem nog amper gebruukt wörd. Int ele jör tweeduzend acht en tot now is dr gien enkel kiend anegeuven met die name opt staduus. Wör bin de tieden met voetballers als willen van hanegen, wim kieft, wim suurbier,wim jansen, wim jonk. Tis juust een bezundere name.

Zuuk maar ies een name die as ondersteboomn en umgedreit etzelfde is. Dus jonkies ie weten wat oe te doen stied de koomnde tied. Tied veur positieve discremenasie.

Allemoole de atelike groetn uit Kampn van een van de laaste der Mo-iekanen.

De danslessen en het eerste vriendje.

Mijn tweelingvriendinnen Ellen en Hélène gingen op dansles,ik wilde er ook graag heen.
Zo was dat toen, het hoorde deels bij je opvoeding. Maar daar dacht mijn moeder  anders over: “woar is det nou veur neudig, det em w’j toch ook niet eleerd, det gekke gespring”
Ze zou nu nog eens de ogen moeten opslaan en zien hoe er tegenwoordig gedanst wordt,dat is pas echt springen te noemen. Allerlei acrobatische toeren die er verricht worden op de dance festivals, door allerlei  pep pillen te slikken kunnen ze het de hele nacht volhouden.
Het was, vergeleken met nu, in  vroegere tijden een tamme boel te noemen.
Maar goed,er was toch een klein meningsverschil tussen mijn ouders. Mijn vader leek het wel wat,hij was wat vooruitstrevender dan mijn moeder. Aangezien hij toch enig overwicht gehad schijnt te hebben……ik mocht erheen.
Hoe de dansschool heette ben ik vergeten,maar het was de enige in Kampen en de school was in de buurt van de Nieuwe Markt,naast de brandweerkazerne meen ik.
.
Na de nodige voorbereidingen togen we erheen met ons drietjes.
Aan de ene zijde van de zaal moesten de jongens gaan zitten er tegenover de meisjes.
Op een hoffelijke manier moesten de jongens de meisjes ten dans vragen. Voor de meisjes was het afwachten,een bedenkelijke en een nogal genante vertoning, want de minder gewilde meisjes (de muurbloempjes) die overbleven werden, met tegenzin en aangespoord door de leraar, ten dans gevraagd. Omdat het aantal deelnemers gelijk opging in man/vrouw kon dat niet anders, je moest wel kiezen anders was er niets te dansen.
Ik prees mezelf gelukkig toen, dat ik bij de snel gevraagden hoorde en beklaagde de minder fortuinlijke meisjes.
Aan het einde mochten de meisjes  kiezen en zo kwamen zij dan ook aan hun trekken en kaapten de gewilde jongens voor onze neus weg. Die kans lieten ze zich niet ontnemen en gelijk hadden ze.

Wat leerden we? Te beginnen met de foxtrot,meen ik. De engelse wals, de wals, de tango en dan was er ook de jive. Die laatste sprak ons nog het meeste aan, het was ook de nieuwste dans(voor Kamperse begrippen) en de muziek  begon ietsje  op rock en roll (het nummer heette Sail along silvery moon, geloof ik) te lijken.,maar het  was wel wat tammer.

Met  ruim aangerimpelde rokken en met flatjes aan de voeten zo deden we onze eerste  danspassen. Zo ook de wals dus :  van je -1,2,3  en -1,2,3, enz.,enz., tot ik  na afloop van  een  wals er echt bij neerviel na een aantal rondjes. Regelrecht dolgedraaid,opkrabbelen om dan nog een keer om te vallen  van  duizeligheid. De dansleraar, geschrokken wellicht, ging mijn verbouwereerde danspartner stevig de les lezen ” je moet het meisje even na de dans blijven   vasthouden”. Dat had hij dan wel even van te voren kunnen zeggen.
Ik geneerde me behoorlijk,de wals is nooit mijn favoriete dans geworden.

Maar voor mijn eerste vriendje bleek dit ongelukkige voorval niet mee te hebben gespeeld. Ik werd gevraagd om mee te gaan naar de film ,op zich al een hele gebeurtenis: –  de FILM- en dan nog wel met een jongen van de dansles en nog wel één die niet bij je op school zat en 2 jaar ouder was. Een leuke blonde jongen,modern gekleed, ik was perplex! Niks thuis zeggen (naar de film gaan was op zich  al bedenkelijk),laat staan met een jongen!
De 16jarige jongen kwam van gereformeerde huize en heette Dries (kon ie allemaal  ook niks aan doen), hij ging naar de schildersschool (ik dacht de artistieke kant,bleek later gewoon de huisschilder opleiding), zijn vader had een Mercedes (mijn vader dat zielige lelijke eendje), hij woonde aan de Burgwal en wij aan de Noordweg. Gelukkig had mijn vader net die gemotoriseerde bakfiets afgeschaft,anders had ik me helemaal rot geschaamd!
Ik was beretrots op Dries, maar ook vreselijk verlegen en een totaal groentje.
Uiterlijk was er niets mis met mij, maar van enige  conversatie tussen ons was geen sprake. Dat lag niet aan Dries, die kletste wel maar  ik was  zo abnormaal  bleu en deed er het zwijgen toe.

Maar goed, van de film heb ik niets gezien. We zaten boven in het Citytheater in Kampen en daar waren vnl. zoenende stelletjes,zo spannend ( er ging een wereld open) en  Dries wist al wel hoe het moest. Wat was ik verliefd………..
De “verkering”heeft ongeveer een half jaar geduurd,toen moest Dries het niet meer hebben zien zitten, zoveel zwijgzaamheid van mijn kant. Hij kwam niet opdagen op een afspraakje. Ik was helemaal van slag en kon er met niemand over praten,wat een ellendig gevoel.
Nog één keer leek het goed te komen,hij had zijn jongere broertje op mij laten wachten(ik fietste altijd langs hun huis als ik naar de ULO ging) en die zei dat  Dries mij die avond wilde ontmoeten. Het geluk leek me weer toe te lachen, maar het hield niet lang stand. De lafaard heeft nooit echt gezegd wat er mis was,maar achteraf had ik zelf de conclusie wel getrokken.
Het is uitgegaan als een nachtkaars……

Ongeveer een jaar na deze trieste aangelegenheid,heb ik zelf het heft in eigen handen genomen. Er kwam een nieuwe jongen in een hogere klas op school en ik begon hem op te vallen (door eigen toedoen moet je maar rekenen). Mijn lesje had ik wel geleerd en de grootste verlegenheid was overwonnen..
Dat hij uiterlijk  leek op Dries was geen toeval, alleen deze heette Piet (kon ie ook niks aan doen)

Bea Leurink
April 2009

Schaatsen

Hallo Leurinkjes
ik heb een verhaal gelezen ,over schaatsen.
ik kon het zelf ook wel een beetje,wij woonden in brunnepe, dus wij gingen naar VZOD nu zal ik ook nog even zeggen waar die letters voor staan.
dat was ,vooruit gang zij ons doel ,,
we gingen ook vaak vooruit als het anders was klopte er iets niet.
maar ik had een keer de pech, dat ik in mijn snelheid,een touw vast greep dat touw zwiepte door, en toen ik wakker werd was dat bij mijn moeder in de kamer ,ik heb nooit meer geschaats,
maar er waren ook nog wel andere leuke dingen,wat zo vreemd is dat je die dingen allemaal nog zo goed weet ,terwijl het toch zo,n dik vijftig jaar geleden is .
ik wens jullie allemaal een goed paasfeest toe en de groetjes
van marrie van ome gait en tante rule
nog even een tip als jullie stoepen groen zijn van de winter en je hebt aardappels gekookt giet ze af ,op de tegels en ze worden mooi schoon maar voor je alle tegels hebt gehad is het weer winter.zo blijf je mooi bezig .