Hallo allemaal

Hallo allemaal,

Zo kan ik niemand vergeten,Ik ben marrie van ome Gait en tante Rule.de jongste dochter. Ik heb mijn moeder, wel eens horen zeggen wat ben ik blij ,dat de jongste een dochter is/waar dat op sloeg weet ik niet. maar ze waren wel gelukkig met mij.

We woonden in de wilhelminalaan 47in Kampen

Nou ik kan jullie wel vertellen, dat was voor mij de mooiste tijd van mijn leven zo onbezorgd ,zo vrij .

De Zondag morgen was voor ons ook fijn,wij begonnen met de Zondagse jurk aan te trekken, broeken kenden wij nog niet,,maar wat een voordeel was. we hadden maar eén jurk,dus, er was niks te zoeken.

nu sta je voor de kast, en weet niet wat je aan moet trekken,en je vindt er nog niks aan ook.

We gingen gezellig in de suite zitten, ik noem het gewoon voorkamer, maar mijn oudste zus,Jenny die ergens in een kantoor werkte, dus een beetje deftig, wilde graag in de suite zitten.

Daar zaten we dan, kopje koffie, en natuurlijk wat lekkers, wat ook heel bijzonder was,want wat kreeg je nu vroeger ,koekjes kruimels of je krabte de kauwgum van de straat dan had je wat te kauwen.

We zaten fijn,we gingen kijken naar de mensen die voorbij kwamen, en dat waren er genoeg.mensen die naar de kerk gingen,wat allemaal lopend ging,want fietsen,was er niet bij, dat mocht niet,toen al die regels in de bijbel opgeschreven werden, wist nog geen mens wat een fiets was,alles ging toen nog met ezels.maar ja ,praat er maar tegen.

ome Jaap van Dijk, die zei eens tegen mij >als je denkt bij jouw zelf ,dat je iets doet wat je beter niet kunt doen ,op Zondag en je doet het wel ?,dan zit je fout<

dus daar hou ik me maar aan.

Ik begin weer ,met een volgende regel,dus met een hoofdletter,ik had veel vriendinnen,alles mocht bij ons thuis komen,onze vader en moeder waren allebij grote schatten je denkt dat dit gewoon was ,maar dat is niet zo, bij ons thuis stond de liefde boven aan ,en dat neem je wel je hele verdere leven mee.

Op zekere dag, zaten mijn vriendin en ik ,alleen in de voorkamer .of suite hoe je het maar noemen wild,affijn mijn vriendin Dien Spans was ook wat bijzonders ,maar altijd lol.Haar vader en moeder noemde ze altijd bij de voornaam, wat voor mij vreemd was ,maar hun, vonden het heel gewoon

We zaten leuk ,bij elkaar te kletsen waar hadden wij het over <ditjes en datjes, hoe wij er bij kwamen mag joost weten, maar ineens hadden we het over stoelen ,

waar je heerlijk in uit kon rusten.ik weet nog ,dat we geld van eén of andere verzekering terug kregen,toen werd er ,door pappa aan ons gevraagd ,zullen we een douche of niewe stoelen gaan kopen, ik vond stoelen wel leuk, maar de meeste stemmen gelden, dus het werd de douche.

Wat ik dus zei tegen mijn vriendin . .een beetje achterover leunen ,heerlijk, nou zij Dien wat dacht je er van, twee zielen, ëen gedachte we gingen naar de schuur en grepen de zaag,en gingen,als gekken te keer.en ja 4stoelen,heel netjes de achterste twee poten afgezaagt.snel de rotzooi opgeruimt ,en ja hoor we zaten heerlijk achterover met de benen een beetje in de lucht,en toen wachten op de familie.

Wie het eerst thuis kwamen.,zou ik niet meer weten, , maar toen mijn moeder het zag,zei ze; gut kiend wat ebbie nouw edoun,;ze zijn er nooit boos over geweest,we hebben wel een jaar of 4 heerlijk, achterover en de knieen naar boven gekeert het enigste nadeel was dat we niet zo fijn meer naar buiten konden kijken, maar ja alles heeft een keerzijde!

Dit is mijn verhaal van de nieuwe stoelen

Hartelijke groetjes de jongste dochter van Gait en Rule


Marrie van Dieren Leurink


3 Reacties

  1. Marrie, het is een prachtig verhaal geworden!
    Nog een schrijvers- talent erbij in de fam. Leurink. Wat een vindingrijkheid en durf om de achterste poten van de stoelen te verkorten. Hopelijk volgt er meer van jouw hand,uiteindelijk heeft zo elk gezin de eigen herinneringen. Wat een lieve reactie van je ouders, mijn moeder zou het me jarenlang achterna gedragen hebben Tot binnenkort in Hoorn, Bea

  2. het mogelijk om foto,s bij te bestellen?Ik zie bij de trouwfoto,s m,n vader en moeder staan(oom willem en tante Gerrie)Marrie , wat heb ik genoten van dat verhaal over die stoelpoten .Als we zitten te praten ben je al zo,n droge. Schrijvend kun je er ook iets van.Ge

  3. Wat een schitterend verhaal Marrie en wat je tussendoor verteld is ook heel erg de moeite waard! Over ezels en fietsen en kauwgum van de straat krabben. De jongere generatie zal niet weten wat ze lezen Ik ben helemaal in de ban van de blog! Wat een geweldige verhalen. We krijgen zo een prachtige verzameling. Misschien kunnen we er een keer een boek van maken. Jan Willem zal er wel raad mee weten tzt.
    groetjes,
    fem.
    p.s. Geesje, voor die foto moet ik Steven lief aankijken, zelf kan ik dat niet, je hoort nog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

%d bloggers op de volgende wijze: